Бөхийхгүй юм гэхэд инээмсэглэж сурахсан

Саяхан даа, нийгмийн сүлжээнд 70-аад оны үеийн Улаанбаатарын амьдралыг харуулсан бичлэг нийтлэгдсэн байсан. Сэлүүхэн гудамж талбайд түгжрэл, утаа зэрэг стресс үүсгэгч огт үгүй.

Гол төлөв монгол дээл өмсч, тэр үеийн загвараар хувцасласан цэмцгэр хүмүүс аажуу тайван алхана. Гэхдээ өнөөгийн бидэнтэй төстэй ганц зүйл ажиглагдсан нь хөмсөг зангидсан ширүүн харц, ууртай царайтай улаанбаатарчууд.

Эдийн засгийн дарамт, стресс үүсгэгчдээс шалтгаалан бид ийм ууртай, ширүүн төрхтэй явдаг байх даа гэсэн бодол маань үүний дараа өөрчлөгдөж, харин инээж чаддаггүйгээсээ болоод их зүйл алддаг юм биш байгаа гэх бодол төрөх болсон.

Их хотын соёлыг иргэдийнх нь найрсаг байдал, инээмсэглэсэн төрх, үйлчилгээний газруудынх нь зан харилцаагаар хэмжиж болно хэмээн жуулчид ярилцдаг гэнэ билээ. Харин манай нийслэлийг ийнхүү хэмжвэл аль төвшинд байх бол.

“Инээж чадахгүй бол наймаа бүү хий” гэсэн Хятадын алдартай хэлц үг бий. Дотор хүн үйлчлүүлэгчээ найз шигээ угтаж, ямар ч ааш аяг гаргавч тонголзон бөхөлзөж инээмсэглэсээр үддэг.

Хямсгар ихэмсэг англичууд ч харц тулгарсан хүн рүүгээ инээмсэглэл цацруулсаар өнгөрдөг. Харин манай үйлчилгээний газрууд ханандаа “Хэрэглэгч хаан” гэх сүржин уриаг залсан байвч үйлчлүүлэгч рүүгээ инээмсэглэх байтугай, мушийх нь ховор.

Европд олон жил амьдарсан танил маань очсоны дараах үеэ дурсахдаа “Анх огт танихгүй хүмүүс урдаас инээмсэглээд байхаар их гайхдаг байсан. Гэхдээ урдаас нь өөрийн эрхгүй адилхан инээмсэглэдэг.

Харин буцаж ирээд манайхан инээмсэглэж чаддаггүй юм байна гэдгийг мэдсэн. Хөмсгөө зангидсан, ууртай царайтай хэн нэгнийг хараад түүний өмнө би ямар нэгэн гэм хийсэн мэт мэдрэмж авдаг” хэмээн ярьж билээ. Бид ч гэсэн Япон, Солонгос хүмүүс шиг нэгнээ хүндэтгэн бөхийхгүй ч, урам хайрлан инээмсэглэж сурахсан.